بر پايهء عشق و محبت ، ما را در عبادت و بندگى خود تا لحظهء خروج از دنيا مشغول كن ، و از عبادت و بندگى ، و اطاعت و پرستش بت‌هاى درونى و برونى بازدار . جانا نظرى كه دل فكارست * بخشاى كه خسته نيك زاراست بشتاب كه جان بلب رسيدست * درياب كنون كه وقت كار است رحم آر كه بى تو زندگانى * از مرگ بتر هزار بار است ديريست كه بر در قبولست * بيچاره دلم كه نيك خوار است نوميد چگونه باز گردد * از درگهت آن كاميدوار است ناخورده دلم شراب وصلت * از دُردى هجر در خمار است مگذار بكام دشمن اى دوست * بيچاره مرا كه دوستدار است رسواش مكن بكام دشمن * كوخود ز رخ تو شرمسار است خرم دل آن كسى كه او را * اندوه و غم تو غمگسار است ياديش از اين و آن نيايد * آن را كه چو تو نگار يار است كار آن دارد كه بر در تو * هر لحظه و هر دميش بار است نى آن كه هميشه چون عراقى * بر خاك درت چو خاك خوار است ( فخرالدين عراقى ) عبادت در روايات امام صادق عليه السلام از حضرت حق روايت مىكند : يا عِبادِىَ الصِّدّيقينَ تَنَعَّمُوا بِعِبادَتى فِى الدُّنْيا فَانَّكُمْ تَتَنَعَّمُونَ بِها فِى الْآخِرَةِ . « 1 » اى بندگان صديق من ، در دنيا به عبادت و بندگيم متنعّم شويد كه در آخرت از

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 8 / 155 ، باب 33 ، حديث 93 ؛ الكافى : 2 / 83 ، حديث 2 .